Επειδή έχω ακούσει ότι είναι δοκιμασμένη συνταγή, θα μιλήσω με παραβολή: στην πλούσια ελληνική λαογραφική παράδοση υπάρχει ένας θρύλος που στην τρυφερή παιδική ηλικία που τον είχα πρωτακούσει με σόκαρε αλλά και αργότερα δε σταμάτησε να με συναρπάζει..
Ένας ηπειρώτης μεγαλοεργολάβος επικεφαλής μιας ικανότατης ομάδας εργατοτεχνιτών οργάνωσε πρότζεκτ κατασκευής γεφυριού στην Άρτα και επιτυγχάνει στο σχετικό διαγωνισμό ανάθεσης από το δημόσιο. Ξεκινά λοιπόν την ανέγερση αυτού του μεγαλεπήβολου σχεδίου που θα έδινε φρέσκο ευρωπαϊκό αέρα στην περιοχή, αποτελώντας παράλληλα σταθμό στις μετακινήσεις με το γαϊδουράκι. Μετά από μερικές αποτυχημένες προσπάθειες που τον έβγαλαν εκτός χρονοδιαγράμματος η υπόληψή του τέθηκε σε αμφισβήτηση και ψίθυροι ότι τα πήρε χοντρά και θ' αφήσει το έργο στη μέση, άπαντες στα κρύα του λουτρού και θα εξαφανιστεί έφταναν συνεχώς στ' αυτιά του αυξάνοντας την πίεση. Το γεφύρι όμως δεν ίστατο με τίποτα, 29 κατασκευαστές γεφυριών έξυναν το κεφάλι τους με απορία... Και τότε εμφανίστηκε το πουλάκι! Αυτό που συνήθως εμφανίζεται και δίνει λύσεις! Ε λοιπόν είχε μία και για την περίπτωση..Απλή, πρακτική και οικονομική: 'Χτίσε στα θεμέλια τη γυναίκα σου αν θέλεις άμεσα αποτέλεσματα' Τώρα το πουλάκι υπήρξε στ' αλήθεια? Ο πρωτομάστορας από την πίεση αποτρελάθηκε και άκουγε φωνές που του λέγαν να φάει τη γυναίκα του? Μήπως τά' χε τετρακόσια και απλά έψαχνε ευκαιρία να φάει τη γυναίκα του χωρίς συνέπειες? Κανείς δεν ξέρει...
Η συμβουλή πάντως εισακούστηκε॥! Το κανε ο αθεόφοβος, την έχτισε, κάποιοι λένε μόνο τον ίσκιο, εγώ προτιμώ τη μοβόρικη βερσιόν που αναφέρει ότι την έκανε τσιμέντο για τις πέτρες... Αυτή όμως, συνειδητοποιώντας τελευταία στιγμή τις προθέσεις του άντρα της λίγο πριν πεθάνει καταράστηκε αμφοτέρους -άνθρωπο και δημιούργημα- να μη στεριώσουν πουθενά! Το μεν γεφύρι μύγα να πετάει από πάνω και να γκρεμίζεται, το δε πρωτομάστορα να μη σηκώσει ούτε σκάλα όρθια απ' το έδαφος... Η κατάρα, φυσικά, έπιασε και λίγα χρόνια αργότερα ο μισότρελος, αλαφροΐσκιωτος εργολάβος ήταν ο μόνος που τριγύριζε στο έρημο γιοφύρι θρηνώντας τη χαμένη του αγάπη..थे एंड
Φανταστείτε τώρα ότι το γεφύρι είναι το μυαλό μας। Ή καλύτερα, η διάθεση που ενυπάρχει σ' αυτό να κατασταλάξει, να ηρεμήσει, να αφεθεί στα γερά θεμέλια μιας σχέσης που μας ικανοποιεί। Στο πέρασμα του χρόνου εμφανίζονται διάφορες περιπτώσεις που δοκιμάζονται σαν 'σταθεροποιητικό υλικό' , το τσιμέντο που μπορεί να κρατήσει το οικοδόμημα στη θέση του। Συνταγές επιτυχίας,ή... αποτυχίας। Άτομα που τρυπώνουν στο μυαλό σου και περιμένεις με αγωνία να δεις αν θα ενσωματωθούν στο dna σου η ο οργανισμός σου θα τα απορρίψει σαν ξένο μόσχευμα.
Και ξαφνικά έρχεται το πουλάκι, μια εσωτερική φωνή συνείδησης που σου λέει 'σταμάτα να ψάχνεις, έχεις μπροστά σου τη λύση'. Και μπορείς επιτέλους να ενώσεις τις δύο πλευρές του ποταμού με στέρεη γέφυρα, βρέθηκε το μυστικό υλικό της συνταγής, το τελευταίο κομμάτι του παζλ που ολοκληρώνει την εικόνα. Και το μυαλό φυλακίζει αυτή την εικόνα και την κρατάει σαν έγκλειστο φυλακών υψίστης ασφαλείας στα τρίσβαθα του υποσυνείδητου.
Μέχρι που το άτομο που μας σημάδεψε τόσο βαθιά φεύγει από τη ζωή μας. Έχοντας όμως απλώσει τις ρίζες του τόσο βαθιά μέσα μας, φοβίζει και τελικά κρατά μακριά όσους διαβάτες θέλουν και προσπαθούν ενίοτε να περάσουν από κει. Γιατί το τσιμέντο έχει αφαιρεθεί με χειρουργικό τρόπο και το μόνο που χει μείνει είναι ένα μάτσο πέτρες έτοιμες να καταρρεύσουν με το παραμικρό φύσημα του ανέμου...
Αν μπορεί κανείς να το συνειδητοποιήσει, τα στοιχειά και οι κατάρες είναι απλά αποκυήματα της φαντασίας ικανά να τρομάξουν μικρά παιδιά για να φάνε όλο τους το φαί..Δώστε τους λοιπόν τη θέση που τους πρέπει στη ζωή...Κλειδώστε τα στο χρονοντούλαπο της ελληνικής λαογραφικής παραδοσης...
