IN MEMORIAM

Ορμύλια Χαλκιδικής, 19/9/2008

"Λίγες μέρες πριν, σε κοντινή απόσταση από το σπίτι μας, κόπηκε στην άσφαλτο το νήμα της ζωής του λατρεμένου μου αδελφού. Ο Χρήστος ήταν μόνο 26 χρονών. Δεν έχει νόημα να περιγράψει κανείς ούτε τις στιγμές οδύνης, ούτε το μέγεθος του πόνου που τώρα αισθανόμαστε. Σκοπός μου δεν είναι να εντυπωσιάσω κανέναν ούτε να συγκινήσω με το προσωπικό μου δράμα.

Αυτό που θέλω να πετύχω μ' αυτό το γράμμα είναι να βγάλω μια κραυγή διαμαρτυρίας προς πάσα κατεύθυνση, με την οποία είμαι σίγουρος πως θα ενωθούν οι κραυγές όλων εκείνων που θρήνησαν ή θρηνούν για τα δικά τους πρόσωπα που τόσο άδικα χάθηκαν σιωπηλά μέσα σ' ένα μάτσο διαλυμένες λαμαρίνες κι η κραυγή αυτή ενωμένη με τον εκκωφαντικό ήχο της σύγκρουσης που συντρίβει ζωές και ψυχές, θα γίνει τόσο δυνατή που θα ταρακουνήσει συθέμελα όλους εκείνους που ευθύνονται γι' αυτή τη μάστιγα που ξεκληρίζει οικογένειες και δηλητηριάζει συνειδήσεις.

Μια κραυγή για την αναισθησία και την αποκτήνωση με την οποία αντιμετωπίζουμε τα πάντα γύρω μας, ακόμη και την ίδια τη ζωή. Δε μας αγγίζει ο πόνος του συνανθρώπου μας, αλλά ορμώμενοι από την εγωιστική αντίληψη ότι δεν συνέβη σε μας, συνεχίζουμε να θεωρούμε ότι είμαστε άτρωτοι και ακάθεκτοι, προχωρούμε μέχρι η συμφορά να περάσει τον αόρατο τοίχο που τοποθετούμε γύρω μας και να θερίσει την αλαζονεία μας. Αυτή τη σκληρότητα της ανθρώπινης ψυχής ζήσαμε από τον ίδιο άνθρωπο που στέρησε το χαμόγελο από τα χείλη μας- αντί να αισθανθεί το βάρος της πράξης του και να κάνει τον απολογισμό του για τις ευθύνες που του αναλογούν, στεκόταν ατάραχος, ζητώντας κρεββάτι για να κοιμηθεί και αδιαφορώντας για το γεγονός ότι, λίγα μέτρα πιο πέρα ο πατέρας μου έβλεπε να περνά μπροστά του ένα φορείο πάνω στο οποίο κείτονταν ο αδερφός μου. Σκεπτόταν πιθανώς, αφού η ηθική πλευρά της εγκληματικής του ενέργειας τον άφηνε παγερά αδιάφορο,πως με τις χαλαρές κυρώσεις πυο θα του καταλογιστούν (καθώς η πάγια νομολογία αντιμετωπίζει όλες τις περιπτώσεις με τα ίδια μέτρα και σταθμά, αποδίδει σε αμέλεια του δράστη το συμβάν και έτσι ο δικαστής επιβάλλει μικρές ποινές) το "εγώ" του δε θα τραυματιστεί αλλά θα παραμείνει αλώβητος και ικανός από την επόμενη μέρα κιόλας και με τις ευλογίες του νόμου να βγει και πάλι στο δρόμο (αλήθεια, πως γίνεται να παραβιάζεις ένα όριο ταχύτητας και να σου παίρνουν το δίπλωμα από τη μια, και απ' την άλλη να ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ και να στο αφήνουν, σα να μη συνέβη τίποτα??)

Δε θεωρώ πως η δική μου φωνή έχει κάτι το ξεχωριστό που να επισκιάζει όλες τις άλλες φωνές που ζουν κάτι παρόμοιο και θέλουν ν ακουστούν. Αυτό που πραγματικά πιστεύω είναι πως πρέπει επιτέλους ν' ακουστούν, για να συνετίσουν και να προστατέψουν!! Ανοίξτε όλοι τ' αυτιά σας γιατί, είτε το πιστεύετε είτε όχι, ΣΑΣ ΑΦΟΡΑ ΚΙ ΕΣΑΣ!

Η Χούντα του Νότη

Καλοκαιριάζει επιτέλους,ετοιμαζόμαστε για κανα μπανάκι οπότε καιρός να ασχοληθούμε με το blog και με ένα θέμα σχετικό με την εποχή:τον πόλεμο του 40...Μας ήρθαν οι Γερμανοί λοιπόν τότε,μια άρτια πολεμική μηχανή που φόβιζε σχεδόν τους πάντες στο πέρασμά τους,και τί μας τραγουδούσαν?στον κάμπο ανθίζει ένα λουλούδι και το λένε Erika,η καρδιά της είναι γεμάτη γλύκα,είναι η πιστή μου αγάπη κτλ κτλ...το γνωστό auf der Heide blueht ein kleines Βluemelein μπουμ μπουμ μπουμ und das heisst Erika.2-3 συμπεράσματα λοιπόν πάνω σ'αυτό:πρώτον χρειάζεται μια εντυπωσιακή χορογραφία,μια ακαταλαβίστικη γλώσσα(στους πολλούς),ένας απλός ρυθμός να σου μένει στο αυτί και το Μαρία μάτια κάστανα στα γερμανικά προκειμένου να γίνει ένα τραγούδι hit.Δεύτερον:αυτοί οι Γερμανοί φαντάροι τότε με τί παραμυθιαζότανε?οτι και καλά μια Erika,αμφιβόλου ομορφιάς καθότι έχουμε κάνει ξενιτιά και γνωρίζουμε 5 πράγματα,θα τους περίμενε πάνω στα βουνά.Αν δηλαδή δεν τους σκότωνε κάποιος και αν η Erika δεν εβρισκε κάποιον άλλον για να αναπαράγει την άρεια φυλή ο Γερμανός θα γυρνούσε και όλα καλά.Δυστυχώς πολλές φορές το μυαλό κάνει focus στην εξιδανικευμένη Erika και χάνει την υπόλοιπη ουσία.Θα μου πείτε είχαμε και εμείς τέτοια τραγούδια.Δεκτόν αλλά ο ΛεΠα με το "απόψε στη σκοπιά"ανέβασε κατα πολύ τον πήχυ,ουσιαστικά τον απογείωσε.Τώρα στα δικά μας...τί σχέση εχουν οι Έλληνες του τώρα με τους Γερμανούς του τότε.Απλά δε μάθαμε από τα λάθη τους.Αυτοί έχασαν και πόλεμο και Erika ενώ εμείς κωλοχτυπιόμαστε(sorry για το αδόκιμο) με τραγούδια για κάθε χαμένη μας ή καινουρια "αγάπη",πολλοί αυθυποβάλονται και τα πιστεύουν κιόλας.Με το που αρθρώνει ο Νότης το "μιά..."όλοι ανεβαίνουν στα τραπέζια και χοροπηδάνε σαν τους τρελούς(ένας φίλος μου τακτικός στην Πύλη μου το μετέφερε αυτο κι αυτός το ίδιο έκανε δηλαδή).Πόλεμο δεν έχουμε να χάσουμε ούτε αξιοπρέπεια...καλά για Erika δεν το συζητάμε...απλά ό,τι κάνουμε ας το κάνουμε συνειδητά και όχι επειδή μας το επιβάλλει η προπαγάνδα και το τρίτο ράιχ του Νότη.Ηθικό δίδαγμα:ακούστε και λίγο Χατζηγιάννη!

Υ.Γ. Lucky that my breasts are small and humble so you don't confuse them with mountains μας λέει η Shakira στο whenever wherever...μου άρεσε!

Υ.Γ.1 Perimenw apo ton ziskar na kraksei oso den paei ton Antonis Kanakis,mas ta exei priksei!

Το γεφύρι της Άρτας

Επειδή έχω ακούσει ότι είναι δοκιμασμένη συνταγή, θα μιλήσω με παραβολή: στην πλούσια ελληνική λαογραφική παράδοση υπάρχει ένας θρύλος που στην τρυφερή παιδική ηλικία που τον είχα πρωτακούσει με σόκαρε αλλά και αργότερα δε σταμάτησε να με συναρπάζει..

Ένας ηπειρώτης μεγαλοεργολάβος επικεφαλής μιας ικανότατης ομάδας εργατοτεχνιτών οργάνωσε πρότζεκτ κατασκευής γεφυριού στην Άρτα και επιτυγχάνει στο σχετικό διαγωνισμό ανάθεσης από το δημόσιο. Ξεκινά λοιπόν την ανέγερση αυτού του μεγαλεπήβολου σχεδίου που θα έδινε φρέσκο ευρωπαϊκό αέρα στην περιοχή, αποτελώντας παράλληλα σταθμό στις μετακινήσεις με το γαϊδουράκι. Μετά από μερικές αποτυχημένες προσπάθειες που τον έβγαλαν εκτός χρονοδιαγράμματος η υπόληψή του τέθηκε σε αμφισβήτηση και ψίθυροι ότι τα πήρε χοντρά και θ' αφήσει το έργο στη μέση, άπαντες στα κρύα του λουτρού και θα εξαφανιστεί έφταναν συνεχώς στ' αυτιά του αυξάνοντας την πίεση. Το γεφύρι όμως δεν ίστατο με τίποτα, 29 κατασκευαστές γεφυριών έξυναν το κεφάλι τους με απορία... Και τότε εμφανίστηκε το πουλάκι! Αυτό που συνήθως εμφανίζεται και δίνει λύσεις! Ε λοιπόν είχε μία και για την περίπτωση..Απλή, πρακτική και οικονομική: 'Χτίσε στα θεμέλια τη γυναίκα σου αν θέλεις άμεσα αποτέλεσματα' Τώρα το πουλάκι υπήρξε στ' αλήθεια? Ο πρωτομάστορας από την πίεση αποτρελάθηκε και άκουγε φωνές που του λέγαν να φάει τη γυναίκα του? Μήπως τά' χε τετρακόσια και απλά έψαχνε ευκαιρία να φάει τη γυναίκα του χωρίς συνέπειες? Κανείς δεν ξέρει...

Η συμβουλή πάντως εισακούστηκε॥! Το κανε ο αθεόφοβος, την έχτισε, κάποιοι λένε μόνο τον ίσκιο, εγώ προτιμώ τη μοβόρικη βερσιόν που αναφέρει ότι την έκανε τσιμέντο για τις πέτρες... Αυτή όμως, συνειδητοποιώντας τελευταία στιγμή τις προθέσεις του άντρα της λίγο πριν πεθάνει καταράστηκε αμφοτέρους -άνθρωπο και δημιούργημα- να μη στεριώσουν πουθενά! Το μεν γεφύρι μύγα να πετάει από πάνω και να γκρεμίζεται, το δε πρωτομάστορα να μη σηκώσει ούτε σκάλα όρθια απ' το έδαφος... Η κατάρα, φυσικά, έπιασε και λίγα χρόνια αργότερα ο μισότρελος, αλαφροΐσκιωτος εργολάβος ήταν ο μόνος που τριγύριζε στο έρημο γιοφύρι θρηνώντας τη χαμένη του αγάπη..थे एंड

Φανταστείτε τώρα ότι το γεφύρι είναι το μυαλό μας। Ή καλύτερα, η διάθεση που ενυπάρχει σ' αυτό να κατασταλάξει, να ηρεμήσει, να αφεθεί στα γερά θεμέλια μιας σχέσης που μας ικανοποιεί। Στο πέρασμα του χρόνου εμφανίζονται διάφορες περιπτώσεις που δοκιμάζονται σαν 'σταθεροποιητικό υλικό' , το τσιμέντο που μπορεί να κρατήσει το οικοδόμημα στη θέση του। Συνταγές επιτυχίας,ή... αποτυχίας। Άτομα που τρυπώνουν στο μυαλό σου και περιμένεις με αγωνία να δεις αν θα ενσωματωθούν στο dna σου η ο οργανισμός σου θα τα απορρίψει σαν ξένο μόσχευμα.

Και ξαφνικά έρχεται το πουλάκι, μια εσωτερική φωνή συνείδησης που σου λέει 'σταμάτα να ψάχνεις, έχεις μπροστά σου τη λύση'. Και μπορείς επιτέλους να ενώσεις τις δύο πλευρές του ποταμού με στέρεη γέφυρα, βρέθηκε το μυστικό υλικό της συνταγής, το τελευταίο κομμάτι του παζλ που ολοκληρώνει την εικόνα. Και το μυαλό φυλακίζει αυτή την εικόνα και την κρατάει σαν έγκλειστο φυλακών υψίστης ασφαλείας στα τρίσβαθα του υποσυνείδητου.

Μέχρι που το άτομο που μας σημάδεψε τόσο βαθιά φεύγει από τη ζωή μας. Έχοντας όμως απλώσει τις ρίζες του τόσο βαθιά μέσα μας, φοβίζει και τελικά κρατά μακριά όσους διαβάτες θέλουν και προσπαθούν ενίοτε να περάσουν από κει. Γιατί το τσιμέντο έχει αφαιρεθεί με χειρουργικό τρόπο και το μόνο που χει μείνει είναι ένα μάτσο πέτρες έτοιμες να καταρρεύσουν με το παραμικρό φύσημα του ανέμου...

Αν μπορεί κανείς να το συνειδητοποιήσει, τα στοιχειά και οι κατάρες είναι απλά αποκυήματα της φαντασίας ικανά να τρομάξουν μικρά παιδιά για να φάνε όλο τους το φαί..Δώστε τους λοιπόν τη θέση που τους πρέπει στη ζωή...Κλειδώστε τα στο χρονοντούλαπο της ελληνικής λαογραφικής παραδοσης...

'Θέλω να μείνουμε φίλοι..'

Να μια ατάκα που σε βάθος χρόνου όλοι αναπολούμε από το μικροφίλμ της ζωής μας μ’ένα μικρό-ή μεγαλύτερο- σφίξιμο στο στομάχι και μας έρχεται θαρρείς από το πουθενά μια έντονη επιθυμία να κάνουμε ένα τσιγάρο η μια βουτιά στο κενό. Ίσως μάλιστα αδικώ τη δύναμη των συνδυασμένων μοναδικά αυτών λέξεων, είναι κάτι σαν ιεροτελεστία λύτρωσης, κάτι σαν τη βάφτιση αλλά με σάλιο, κάτι σα τελετή ενηλικίωσης στο στίβο της τιμημένης χυλόπιτας που όλοι πρέπει να υποστούμε για να μετουσιωθούμε από αντράκια σε άντρες.

Είναι η στιγμή της κορύφωσης μιας αποτυχημένης επιλογής που κάνει τη σφαλιάρα δυνατότερη γιατί συνδυάζει τόσα μα τόσα αρνητικά στοιχεία που καταντά κοροϊδία ακόμη και με τις αγνότερες των προθέσεων. Και εξηγούμαι: αποτυχημένη επιλογή προφανώς γιατί υπάρχουν τόσα πράγματα που μπορείς να πεις σ’ένα πρώην όταν θες να τελειώνεις μαζί του. Να τον διαολοστείλεις, να του πεις ειλικρινέστατα ότι σιχάθηκες το καπάκι της τουαλέτας μονίμως κατουρημένο ή να σηκώνεται η μπάμια του μόνο Κυριακές γιορτές και σχόλες. Εν πάσει περιπτώσει κάτι με το οποίο ο άλλος να λάβει κατηγορηματικά το μήνυμα που θες να του δώσεις. Είναι προτιμότερο να πληγώσεις κάποιον με την αλήθεια η ακόμη και μ’ένα ψέμα που δεν θα του δώσει ελπίδες παρά να του ψήσεις το ψάρι στα χείλη με ατάκες του στιλ ‘ θέλω να μείνουμε φίλοι’ που και έχει πιθανότητες επιτυχίας παρόμοιες με τον υπαρκτό σοσιαλισμό ( με ευθύνη οποιουδήποτε μέρους, δεν έχει σημασία) και είναι σαν έκφραση πιο μπανάλ από τα σεμεδάκια στην τηλεόραση της γιαγιάς. Δικαιολογίες υπάρχουν πολλές, αφιέρωσε λίγο χρόνο να βρεις την κατάλληλη και πρωτοτύπησε λίγο περισσότερο από το ‘ όλα τα παιδια έπαιξαν ωραία, δε μ’ενδιαφέρει η δική μου εμφάνιση αλλά το καλό της ομάδας’ στη συνέντευξη του ποδοσφαιριστή. Αυτός ο άνθρωπος ήταν μέχρι πρότινος ο άνθρωπός σου, απότισε έναν ύστατο φόρο τιμής για πάρτη του…
Κοροϊδία γιατί ποτέ κανείς δεν πιστεύει κάτι το οποίο ξέρει ότι θα χρησιμοποιούσε εξίσου εύκολα σε περίπτωση που ήθελε να απεμπλακεί από μια παρόμοια δυσάρεστη κατάσταση. Κρίνουμε εξ ιδίων τα αλλότροια και καλά κάνουμε, ας το παραδεχτούμε, τα περιθώρια λάθους είναι μικρότερα κι από τα εξιτ πολς των εκλογών. Και κάποιος είναι ήδη πληγωμένος επειδή τον παρατάς, γίνεται έξαλλος όταν συνειδητοποιεί ότι πέρα απ’αυτό, τον υποτιμάς και δεν τον σέβεσαι- πιθανόν επειδή ο τρόπος που χωρίζεις δείχνει πολλά για το πως ήσουν στη σχέση- όπως ο τρόπος που πεθαίνεις καθορίζεται από τον τρόπο που έζησες- δεν καταλήγουν πολλοί στον πάτο της θάλασσας με τσιμεντωμένα πόδια, μόνο οι μαφιόζοι… Έτσι και στη σχέση, χωρίζοντας με τόσο άδοξο τρόπο δίνεις την εντύπωση ότι όλο αυτό που έζησες ήταν εξίσου άδοξο. Κ αυτό είναι χαριστική βολή για ένα πληγωμένο εγωισμό…
Ηθικό δίδαγμα, γιατί έχουμε και τέτοιο: Ποτέ μη βασίζετε την ευτυχία σας αποκλειστικά σ’ένα άλλο πρόσωπο. Μπορεί να τη ρίξει κάτω πιο εύκολα απ’ότι εσείς. Στην τελική, αν χαλάσει, ποιος θα στεναχωρηθεί περισσότερο?

Πιγκουίνοι

Πέρασαν οι γιορτές και επανήλθε η όρεξη για να γράψω.Δε θα ασχοληθώ με χριστούγεννα,μελομακάρονα και τα άλλα συναφή.Δε λέω φάση έχει,ακούμε κανα Βοσκόπουλο playback,κανα λαστ κριστμας,τρώμε καλά,βράδυ πρωτοχρονιάς με Σπύρο Παπαδόπουλο,μπορεί να παίξει και κανα χαρτζιλίκι και όλα καλά.Στο μυαλό μου όμως εμένα τριγύριζαν οι πιγκουίνοι.Γι'αυτούς θα γράψω.Αστεία ζώα,μοιάζουν να φοράν σμόκιν και περπατάνε σα συγκαμένοι.Απορώ λοιπόν ποιός θα ήθελε να είναι ερωτευμένος πιγκουίνος δεδομένης της όχι και τόσο ελκυστικής εμφάνισής τους και δεδομένου του οτι οι θηλυκές πιγκουινίτσες εγκαταλείπουν τα αρσενικά νηστικά για κανα δίμηνο μέσα στο κρύο προκειμένου να πάνε να φάνε αυτές...εγώ προσωπικά εαν ήμουν ερωτευμένο ζώο θα προτιμούσα να ήμουν ερωτευμένη τίγρης ή ερωτευμένο άλογο.Οι πιγκουίνοι λοιπόν είναι πολύ αγαπητοί σε εμάς τους ανθρώπους.Λίγο η αστεία όψη τους,λίγο η έλλειψη φόβου που έχουν απέναντί μας,λίγο το οτι δεν τρώγονται τους έχουν κάνει δημοφιλείς.Κινούμενα σχέδια με αυτούς,κακοποιοί εμπνευσμένοι από αυτούς,ντοκυμαντέρ για τη ζωή τους και τα ταξίδια τους...

Πράγματι εντυπωσιακά πολλά πράγματα για τη ζωή τους.Εγώ όμως κόλλησα με κάποιους από αυτούς.Έβλεπα ένα ντοκυμαντέρ για την ανταρκτική, δε θυμάμαι το ονομά του,και μέσα σε όλα τα άλλα είδα το εξής παράδοξο.Οι πιγκουίνοι λοιπόν που ζούν εκεί σε αποικίες πρέπει όταν πιάνουν τα πολύ χοντρά κρύα να μεταναστεύουν προς τις ακτές για να μη παγώσουν και για να βρούν πιο εύκολα τροφή.Πράγματι λοιπόν κάθε φορά συρρέουν όλοι προς τα εκεί.Όλοι?Όχι.Είναι μερικοί τύποι από αυτούς που αντί για τις ακτές πηγαίνουν προς την ενδοχώρα.Προς το σίγουρο θάνατο δηλαδή.Οι επιστήμονες που βρίσκονται εκεί υποστηρίζουν πως και στην ακτή να τους αφήσουν πάλι αυτοί θα τρέξουν προς τα πίσω.Είναι αρκετα συγκινητικό να βλέπεις αυτά τα πλάσματα να τρέχουν πάνω στον πάγο με αυτά τα αστεία βήματα προς το θάνατο.Τί γίνεται λοιπόν?Αυτοί οι πιγκουίνοι είναι μαλάκες?Έχει χαλάσει το βιολογικό τους ρολόι?Έχουν βαρεθεί τους υπόλοιπους και παίρνουν τα βουνά?Το πεπρωμένο ίσως που τους έσπρωξε και τους ανάγκασε να βγάλουνε φτερά(για τους μυημένους)?

Δεν έχει νόημα να προσπαθήσει να βρει κανείς ένα ηθικό δίδαγμα στην ιστορία τους.Μόνο και μόνο η τρέλα τους αυτή αποτελεί τροφή για προβληματισμό.Ας απολαύσουν λοιπόν όλοι οι πιγκουίνοι τη ζωή τους εκεί στους πάγους, γιατί αν τους τη βαρέσει ξαφνικά στην τελική μόνο αυτό θα τους έχει μείνει.

Τυφλοί Designers

Η παρακάτω ανάρτηση ανήκει στον φίλο μου Βασίλη Μαστοροστέργιο τον οποίο ευχαριστώ που μου επέτρεψε να την αναδημοσιεύσω .Αναφέρεται σε ένα θέμα που πραγματικά δεν είχα κανένα ενδιαφέρον να το διαβάσω πόσο μάλλον να το αναδημοσιεύσω .Μπορεί να σας φανεί μεγάλο ,όμως αφιερώστε του λίγο από το χρόνο σας.Αξίζει.Εγώ όταν άρχισα να το διαβάζω μου κέντρισε το ενδιαφέρον και στο τέλος -αν και δεν έχω βάλει ποτέ - ήθελα να πάρω φακούς επαφής!

         

           Το topic αυτού του post μου τριγυρίζει στο μυαλό εδώ και αρκετό καιρό απ’ όταν “μάλωνα” με φίλους για την έννοια του design και η αφορμή της συγγραφής του είναι η αλλαγή της προτίμησής μου σε ένα βασικό -για εμένα- προϊόν, το διάλυμα καθαρισμού φακών επαφής.

Δίνω τη δική μου άποψη συγκρίνοντας δύο ανταγωνιστικά προϊόντα. το ReNu (που χρησιμοποιούσα και εγκατέλειψα) και το Opti-Free (που χρησιμοποιώ τώρα), τι με έκανε να φύγω από τη μία εταιρία και να γίνω πελάτης της άλλης και γιατί.

Προσωπικά το υγρό φακών για μένα αποτελεί ένα προϊόν ανάγκης, καθώς φοράω φακούς τα τελευταία 10 χρόνια καθημερινώς. Ένα μπουκάλι κοστίζει περίπου 10 ευρώ και κράταει περίπου 1 μήνα, άρα είναι σαν να έχω μία ετήσια συνδρομή της τάξης των 120 ευρώ σε κάποια εταιρεία. Γρήγορα αντιλαμβάνομαι πως ό,τι γράψω θα μπορούσε να αποτελεί σύγκριση και για οποιοδήποτε προϊόν και υπηρεσία (εκτός του customer support ίσως), από κατασκευή ιστοσελίδας μέχρι κάποιο συνδρομητικό web application.

Ξεκινώντας να φοράω φακούς επαφής το πρώτο υγρό που δοκίμασα ήταν το ReNu. Ο λόγος είναι απλός: Brand recognition. Όπως και να γίνει η Bausch & Lomb είναι πολύ μεγαλύτερο όνομα στην αγορά οπτικών και φακών επαφής από την Alcon που παρασκευάζει το Opti-Free.

Ενδεικτικά τα δύο προϊόντα σε φωτογραφία:

Εκ πρώτης όψεως το ReNu σαν συσκευασία και σχεδιασμό είναι σαφώς καλύτερο. Πιο μοντέρνο, ωραιότερα χρώματα, καλύτερα γραφικά. Άρα έχει σίγουρα καλύτερο design, θα πει κάποιος. Είναι όμως έτσι; Είναι design μόνο το φαίνεσθαι; Σίγουρα όχι για εμένα.

Αν δούμε πιο αναλυτικά τη σύγκριση μεταξύ αυτών των δύο προϊόντων, η ανωτερότητα του Opti-Free είναι εμφανής.

Το καπάκι

Τις περισσότερες φορές οι λεπτομέρειες είναι αυτές που κάνουν τη μεγάλη διαφορά. Το καπάκι του ReNu είναι βιδωτό. Αυτό σημαίνει καταρχάς πως, βγάζοντας τους φακούς, πρέπει να το ξεβιδώσεις, να το αφήσεις κάπου προσεκτικά για να μη κυλήσει και πέσει, να βγάλεις τους φακούς για να τους καθαρίσεις και μετά να το ξαναβιδώσεις. Πολύς κόπος για ένα απλό πράγμα.

Επίσης, ένα πρόβλημα που είχα πάντα με το συκγκεκριμένο καπάκι: Δεν κλείνει ποτέ εντελώς τελείως. Όταν έφευγα εκτός σπιτιού, πχ στο χωριό ή διακοπές και έπαιρνα το ReNu στο νεσεσέρ, πάντα υπήρχε διαρροή και εκτός του ότι έχανα “χρήματα” χάνοντας υγρό, μουσκεύονταν και οτιδήποτε υπήρχε μέσα.

Το Opti-Free από την άλλη, έχει καπάκι σφραγιστό. Κάνεις ένα κλικ και ανοίγει, και με ακόμα ένα κλικ κλείνει και μάλιστα χωρίς την παραμικρή απώλεια. Υπάρχει ένα πλαστικό που το ενώνει με το σώμα του μπουκαλιού το οποίο είναι σούπερ βολικό καθώς δε χρειάζεται να το ψάχνεις.

+1 πόντος στο Opti-Free (ίσως δύο μια και το σφραγιστό καπάκι λύνει δύο προβλήματα που έχει το βιδωτό).

Η θήκη των φακών

Αυτό είναι και το βασικότερο πρόβλημα του ReNu. Πριν ένα χρόνο περίπου η θήκη του ReNu ήταν έτσι:

Θεωρώ τον συγκεκριμένο σχεδιασμό πάρα πολύ έξυπνο. Η θήκη είναι σχεδιασμένη έτσι ώστε να φαίνεται σαν μία μάσκα με το κάτω μέρος να είναι κυρτό, σαν την εσοχή της μύτης. Έτσι παραπέμπει στα δύο μάτια, και είναι αδύνατο να μη ξεχωρίσεις ποιο είναι το αριστερό και ποιο το δεξί μέρος. Με λίγα λόγια έχει ευδιάκριτο πάνω και κάτω.

Δεν μπορώ να καταλάβω πώς οι σχεδιαστές της Bausch & Lomb αποφάσισαν να κάνουν αυτή την αλλαγή και γιατί, αλλά πλέον η θήκη του ReNu είναι έτσι:

Ωραία γράφει L και R επάνω. Δηλαδή εγώ θα πρέπει να είμαι κάθε φορά εντελώς προσεκτικός να μην μπερδέψω το Left και το Right. Προσωπικά έχοντας συνηθίσει τόσα χρόνια αγνοώ τελείως το τι γράφει επάνω το καπάκι της θήκης. Κοιτάω αποκλειστικά το σχήμα και ξέρω αμέσως ποιο είναι το δεξί και ποιο το αριστερό. Σε αυτό το νέο design, πάνω και κάτω δεν υπάρχει!

Ακόμα και όσοι έχουν συνηθίσει να κοιτούν την αναγραφή και να είναι προσεκτικοί, κάποια φορά θα κάνουν λάθος, και για εμένα π.χ. που έχω 0.25 βαθμούς διαφορά στα δύο μάτια, αν μπερδέψω καταλάθος τους φακούς μεταξύ τους την πάτησα. Δεν υπάρχει τρόπος να καταλάβω ποιος είναι ο σωστός φακός και για ποιο μάτι, παρά μόνο μετά από πολλές ώρες που θα με πιάσει πονοκέφαλος.

Το καλό design είναι intuitive. Διαισθαντικό. Αν κάνεις τον χρήστη / πελάτη να αναγκαστεί σκεφτεί για κάτι τόσο απλό τον έχεις χάσει, γιατί ο δίπλα του δίνει μία πιο απλή και σωστή λύση:

Η θήκη του Opti-Free

Απλά ό,τι πρέπει. Σε σχήμα “μάσκας” με εμφανές επάνω και κάτω. Με αναγραφή του R (right) για όσους το προτιμούν έτσι, και με διαφορετικά χρώματα μεταξύ δεξιού και αριστερού για ακόμα πιο εύκολη αναγνώριση (αν και μεταξύ μας, το σχήμα μάσκας είναι το μόνο που χρειάζεται).

Με αυτόν τον σχεδιασμό δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να μπερδευτεί κάποιος.

Αν θα πρόσθετα κάτι είναι ακόμα περισσότερα χρώματα. Θα έβαζα άλλα 5 χρώματα μαζί με το πράσινο σε διαφορετικά κουτιά έτσι ώστε αν υπάρχει δεύτερο ή και τρίτο άτομο στην οικογένεια που φοράει φακούς επαφής να μην υπάρχει περίπτωση κάποιος να φορέσει τους φακούς του άλλου καταλάθος (πρόβλημα που αντιμετώπισα στις διακοπές του φετινού καλοκαιριού, καθώς συζώντας στο χωριό με την αδερφή μου και τα 2 μου ξαδέρφια αναγκαστήκαμε να πάρουμε 4 διαφορετικές μάρκες υγρών για να μη μπερδεύουμε τις θήκες).

Ένα magenta για αυτήν, ένα απαλό μπλε για αυτόν, ένα total white και ένα κίτρινο για τα παιδιά.

Το καλό design είναι intuitive.

Επίσης μερικές φορές σαν και αυτή το καλό design πουλάει μόνο του όπως λέει και η φράση. Δεν με ενδιαφέρει η ποιότητα του υγρού, δεν υπάρχει τρόπος να την ελέγξω. Δεν με ενδιαφέρει η μάρκα, δεν με ενδιαφέρει καν η τιμή.

Ακόμα και 12 ευρώ (20% παραπάνω) να έκανε το Opti-Free από το ReNu, πάλι αυτό θα αγόραζα.

Το design δεν είναι μόνο αυτό που φαίνεται. Είναι το πώς λειτουργείς με το προϊόν, η επαφή του με αυτό και η αίσθηση που σου αφήνει. Είναι όλα μαζί. Το καλό design δε θα πρέπει να σε κάνει να σκέφτεσαι, ήδη έχεις πολλά στο κεφάλι σου και δε χρειάζεται να σκεφτείς μνημονικούς κανόνες για το πού έβαλες ποιον φακό επαφής.

Είχα σκοπό να γράψω μεγάλο “εν κατακλείδει”, αλλά νομίζω τα συμπεράσματα είναι αυτονόητα. Πάω να βγάλω τους φακούς μου και να κοιμηθώ.


Πηγή:http://www.gnomon-design.gr/blog/

Και ζήσαν αυτοί καλά..κι εμείς με καρούμπαλα...

Είναι μια φαντασίωση που την έφερνα στο μυαλό μου όταν ήμουν πιτσιρικάς. Ήταν λέει η Γιάννα, ένα κοριτσάκι που γνώριζα στο νηπιαγωγείο και μου άρεσε, που την παρενοχλούσε ο Κωστάκης- ο ζωηρός της τάξης που δεν πολυσυμπαθούσα γιατί έκανε συνέχεια αταξίες κι εγώ ως γνήσιο φλωράκι δεν τον ήθελα για παρέα-. Και τότε εμφανιζόμουνα ντυμένος ζορό, έριχνα ένα μπερντάκι στον παλληκαρά( στ’αλήθεια μάλλον θα τις έτρωγα) , την έπαιρνα αγκαλιά και χορεύαμε blues. Τίποτα το πιο πονηρό μετά, άντε ένα φιλάκι στο μάγουλο. Μεγάλωσα όμως κι ακόμα έχω κρατήσει το μοτίβο στο μυαλό μου αναλλοίωτο. Το φτωχό κι ανυπεράσπιστο θύμα που έχει ανάγκη έναν ήρωα για να τη σώσει από τα προβλήματα. Στ’ αλήθεια βαθιά ρομαντικό, παραβλέπω όμως μερικούς βασικούς κανόνες που η ζωή παρεμβάλλει στο παραμύθι όταν αυτό ζητά να χωρέσει σε πραγματικές διαστάσεις. Πρώτον, η κοπέλα μπορεί να γουστάρει την κακομεταχείριση από τον παλληκαρά, να τη βρίσκει όταν αυτός της λέει ‘είσαι μηδενικό, ένα σκουλήκι, μια χαμούρα’, να θέλει να εξευτελίζεται γιατί έτσι ανάβει περισσότερο. Άμα εσύ με τις αγνές προθέσεις και το μοσχομυριστό τριαντάφυλλο πιστεύεις πως έχεις περισσότερες πιθανότητες μάλλον ποντάρησες σε λάθος άλογο…Δεύτερον, ο παλληκαράς δεν είναι πάντα κακός γιατί έτσι γεννήθηκε η από ιδεολογική τοποθέτηση. Υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να έφτασε σ’αυτό το χαμηλό και τιποτένιο επίπεδο ωθούμενος από τη συμπεριφορά της πριγκηπέσσας που τώρα αρνείται κατηγορηματικά ότι κρύβεται αυτή από πίσω, ότι σαν ηθικός αυτουργός φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη για την κατάντια του υποχείριού της. Πώς όμως μπορείς να φέρεις αντίρρηση σ’αυτό το γλυκό προσωπάκι και να πιστέψεις ότι είναι κάτι περισσότερο από θύμα? Τρίτον, ποιος άραγε όρισε ως ηρωική την αφεντομουτσουνάρα σου? Ήρωας δε γίνεσαι επειδή γουστάρεις την ιπτάμενη μπέρτα και το κόκκινο βρακάκι, αλλά επειδή είσαι ο κατάλληλος άνθρωπος την κατάλληλη στιγμή για να δώσεις μια λύση. Αυτό που οι αρχαίοι ημών πρόγονοι ονομάζανε από μηχανής θεό.Κι εγώ ούτε καλό timing έχω ούτε μπορώ να είμαι η λύση σε όλα τα προβλήματα αν και θα το’θελα. Η μεγαλομανία μεγαλομανία όμως και το αποτέλεσμα τις πιο πολλές φορές καταστροφικό. Η μπέρτα σκίζεται, το βρακάκι λερώνεται- με σκόνη απ’έξω- κι εσύ παίρνεις το δρόμο που σου πρέπει τον αγύριστο χωρίς ιαχές και χειροκροτήματα παρά με την πικρή γεύση της αποτυχίας στα χείλη…
Κανείς δεν έχει πραγματικό λόγο κι εξουσία όταν το θέμα είναι ο έρωτας και η ζωή κάποιου άλλου. Τόσο γιατί δεν υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες σ’αυτό το παιχνίδι αλλά και επειδή, όσο σωστή κι αν πιστεύεις πως έναι η προσέγγισή σου, όσο σωστά κι αν νομίζεις πως έχεις διαβάσει μια κατάσταση, πάντα η πραγματικότητα βρίσκει τον τρόπο να σου βάλει τρικλοποδιά, να φυσήξει τον πύργο με τα δεδομένα σου και να τον ισοπεδώσει…