IN MEMORIAM

Ορμύλια Χαλκιδικής, 19/9/2008

"Λίγες μέρες πριν, σε κοντινή απόσταση από το σπίτι μας, κόπηκε στην άσφαλτο το νήμα της ζωής του λατρεμένου μου αδελφού. Ο Χρήστος ήταν μόνο 26 χρονών. Δεν έχει νόημα να περιγράψει κανείς ούτε τις στιγμές οδύνης, ούτε το μέγεθος του πόνου που τώρα αισθανόμαστε. Σκοπός μου δεν είναι να εντυπωσιάσω κανέναν ούτε να συγκινήσω με το προσωπικό μου δράμα.

Αυτό που θέλω να πετύχω μ' αυτό το γράμμα είναι να βγάλω μια κραυγή διαμαρτυρίας προς πάσα κατεύθυνση, με την οποία είμαι σίγουρος πως θα ενωθούν οι κραυγές όλων εκείνων που θρήνησαν ή θρηνούν για τα δικά τους πρόσωπα που τόσο άδικα χάθηκαν σιωπηλά μέσα σ' ένα μάτσο διαλυμένες λαμαρίνες κι η κραυγή αυτή ενωμένη με τον εκκωφαντικό ήχο της σύγκρουσης που συντρίβει ζωές και ψυχές, θα γίνει τόσο δυνατή που θα ταρακουνήσει συθέμελα όλους εκείνους που ευθύνονται γι' αυτή τη μάστιγα που ξεκληρίζει οικογένειες και δηλητηριάζει συνειδήσεις.

Μια κραυγή για την αναισθησία και την αποκτήνωση με την οποία αντιμετωπίζουμε τα πάντα γύρω μας, ακόμη και την ίδια τη ζωή. Δε μας αγγίζει ο πόνος του συνανθρώπου μας, αλλά ορμώμενοι από την εγωιστική αντίληψη ότι δεν συνέβη σε μας, συνεχίζουμε να θεωρούμε ότι είμαστε άτρωτοι και ακάθεκτοι, προχωρούμε μέχρι η συμφορά να περάσει τον αόρατο τοίχο που τοποθετούμε γύρω μας και να θερίσει την αλαζονεία μας. Αυτή τη σκληρότητα της ανθρώπινης ψυχής ζήσαμε από τον ίδιο άνθρωπο που στέρησε το χαμόγελο από τα χείλη μας- αντί να αισθανθεί το βάρος της πράξης του και να κάνει τον απολογισμό του για τις ευθύνες που του αναλογούν, στεκόταν ατάραχος, ζητώντας κρεββάτι για να κοιμηθεί και αδιαφορώντας για το γεγονός ότι, λίγα μέτρα πιο πέρα ο πατέρας μου έβλεπε να περνά μπροστά του ένα φορείο πάνω στο οποίο κείτονταν ο αδερφός μου. Σκεπτόταν πιθανώς, αφού η ηθική πλευρά της εγκληματικής του ενέργειας τον άφηνε παγερά αδιάφορο,πως με τις χαλαρές κυρώσεις πυο θα του καταλογιστούν (καθώς η πάγια νομολογία αντιμετωπίζει όλες τις περιπτώσεις με τα ίδια μέτρα και σταθμά, αποδίδει σε αμέλεια του δράστη το συμβάν και έτσι ο δικαστής επιβάλλει μικρές ποινές) το "εγώ" του δε θα τραυματιστεί αλλά θα παραμείνει αλώβητος και ικανός από την επόμενη μέρα κιόλας και με τις ευλογίες του νόμου να βγει και πάλι στο δρόμο (αλήθεια, πως γίνεται να παραβιάζεις ένα όριο ταχύτητας και να σου παίρνουν το δίπλωμα από τη μια, και απ' την άλλη να ΣΚΟΤΩΝΕΙΣ και να στο αφήνουν, σα να μη συνέβη τίποτα??)

Δε θεωρώ πως η δική μου φωνή έχει κάτι το ξεχωριστό που να επισκιάζει όλες τις άλλες φωνές που ζουν κάτι παρόμοιο και θέλουν ν ακουστούν. Αυτό που πραγματικά πιστεύω είναι πως πρέπει επιτέλους ν' ακουστούν, για να συνετίσουν και να προστατέψουν!! Ανοίξτε όλοι τ' αυτιά σας γιατί, είτε το πιστεύετε είτε όχι, ΣΑΣ ΑΦΟΡΑ ΚΙ ΕΣΑΣ!