Χωρίς ελπίδα όλους ο διάολος θα μας πάρει

Αφού στην προηγούμενη ανάρτηση ασχολήθηκα με τη Μαρί και το ξεκαρδιστικό παραμύθι της,σήμερα ήρθε η ώρα να σας μεταφέρω ακόμη ένα παραμύθι...Βρισκόμαστε λοιπόν στην κόλαση.Ναι,ναι αυτό το μέρος που ο Ziskar ωρύεται οτι δεν υπάρχει,στο παραμύθι μας υπάρχει και παραυπάρχει.Είναι όσο χάλια όσο την έχουμε φανταστεί όλοι μας και ακόμα χειρότερη.Εκεί λοιπόν συναντάμε τον ήρωά μας,ο οποίος έχει πολλά ονόματα εμείς όμως θα τον γνωρίσουμε με ένα από αυτά:ο άρχοντας των ονείρων.Έχει βρεθεί σε αυτό το ζοφερό μέρος οπού αντηχεί ο πόνος και η θλίψη προκειμένου να πάρει πίσω κατί που του εχει κλαπεί από έναν άθλιο δαίμονα.Όμως όπως είναι γνωστο στην κόλαση τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά,για να πάρει πίσω αυτό που του ανήκει πρέπει να μονομαχήσει με το δαίμονα σε ένα παιχνίδι λόγου όπου χαμένος είναι αυτός που δεν θα μπορέσει να απαντήσει στον αντίπαλό του.Ξεκινάει λοιπόν ο δαίμονας:

-¨Είμαι ένας άρπαγας λύκος που περιμένει ύπουλα για τη λεία του.¨

-¨Είμαι ένας καβαλάρης κυνηγός που σκοτώνει το λύκο¨ απαντάει ο ήρωάς μας.

-¨Είμαι μια αλογόμυγα που τσιμπάει το άλογο και ρίχνει κάτω τον αναβάτη.¨

-¨Είμαι μια αράχνη που τρώει τη μύγα.¨

-¨Eίμαι ένα φίδι που καταβροχθίζει την αράχνη¨ σφυρίζει μέσα από τα δόντια του το πλάσμα της κολάσης.

-¨Είμαι ένα βόδι που με το βαρύ του πόδι πατάει το φιδι¨ απαντάει ο άρχοντας των ονείρων και ακούει το τη ραχοκοκκαλιά του φίδιου να σπάει.

-¨Είμαι ένα βακτήριο άνθρακα που σκοτώνει το βόδι και καταστρέφει τη ζωή.¨

-¨Είμαι ένας πλανήτης που πλέει στο διάστημα καλλιεργώντας τη ζωή.¨

-¨Eίμαι ένα αστερισμός που εκρήγνυται καταστρέφοντας τον πλανήτη¨χιχίρισε ο δαίμονας.

-¨Είμαι το σύμπαν που περικλείει τα πάντα,που αγκαλιάζει τη ζωή.¨

-¨Είμαι το αντίθετο της ζωής το τέρας της κρίσεως,το τέλος των θεών, των συμπάντων,των κόσμων,όλων.¨

-¨Είμαι η ελπίδα.¨

Ο άρχοντας λοιπόν με την τελευταία του αυτή ατάκα κατατρόπωσε το δαίμονα κερδίζοντας πίσω αυτό που του είχε κλαπεί.Θα περάσει πολλές περιπέτειες ακόμη για να βρεί τη γαλήνη που επιθυμεί.Όσο για το δαίμονα,σίγουρα θα καίγεται μέχρι τώρα σε ένα από αυτά τα μεγάλα καζάνια.Τιμωρία βλέπετε...Το παραμύθι όμως δεν είναι μόνο οι ήρωές του,είναι και οι αναγνώστες του.Στην πραγματικότητα το παραμύθι δε θα ήταν τίποτε χωρίς εμάς.Τί κάνουμε λοιπόν εμείς?Καλή η σιγουριά,καλή η δουλειά και η πρόνοια που θα επιφέρουν τη σιγουριά αυτή,επιβάλλεται να μοχθούμε γι'αυτήν,όμως δεν μπορούμε να τα ελέγχουμε όλα(εδώ ολόκληρος άρχοντας των ονείρων και βρέθηκε σε δεινή θέση) .Τότε μας μένει η ελπίδα και ένα είδος εξέλιξής της αν θέλετε το όνειρο.To θέμα είναι να μην τα ξεχνάμε και αυτά.

Υ.Γ. Καλά το λέω εγώ το παραμύθι αλλά ακόμη καλύτερα ο Gaiman στον Sandman του.