'Θέλω να μείνουμε φίλοι..'

Να μια ατάκα που σε βάθος χρόνου όλοι αναπολούμε από το μικροφίλμ της ζωής μας μ’ένα μικρό-ή μεγαλύτερο- σφίξιμο στο στομάχι και μας έρχεται θαρρείς από το πουθενά μια έντονη επιθυμία να κάνουμε ένα τσιγάρο η μια βουτιά στο κενό. Ίσως μάλιστα αδικώ τη δύναμη των συνδυασμένων μοναδικά αυτών λέξεων, είναι κάτι σαν ιεροτελεστία λύτρωσης, κάτι σαν τη βάφτιση αλλά με σάλιο, κάτι σα τελετή ενηλικίωσης στο στίβο της τιμημένης χυλόπιτας που όλοι πρέπει να υποστούμε για να μετουσιωθούμε από αντράκια σε άντρες.

Είναι η στιγμή της κορύφωσης μιας αποτυχημένης επιλογής που κάνει τη σφαλιάρα δυνατότερη γιατί συνδυάζει τόσα μα τόσα αρνητικά στοιχεία που καταντά κοροϊδία ακόμη και με τις αγνότερες των προθέσεων. Και εξηγούμαι: αποτυχημένη επιλογή προφανώς γιατί υπάρχουν τόσα πράγματα που μπορείς να πεις σ’ένα πρώην όταν θες να τελειώνεις μαζί του. Να τον διαολοστείλεις, να του πεις ειλικρινέστατα ότι σιχάθηκες το καπάκι της τουαλέτας μονίμως κατουρημένο ή να σηκώνεται η μπάμια του μόνο Κυριακές γιορτές και σχόλες. Εν πάσει περιπτώσει κάτι με το οποίο ο άλλος να λάβει κατηγορηματικά το μήνυμα που θες να του δώσεις. Είναι προτιμότερο να πληγώσεις κάποιον με την αλήθεια η ακόμη και μ’ένα ψέμα που δεν θα του δώσει ελπίδες παρά να του ψήσεις το ψάρι στα χείλη με ατάκες του στιλ ‘ θέλω να μείνουμε φίλοι’ που και έχει πιθανότητες επιτυχίας παρόμοιες με τον υπαρκτό σοσιαλισμό ( με ευθύνη οποιουδήποτε μέρους, δεν έχει σημασία) και είναι σαν έκφραση πιο μπανάλ από τα σεμεδάκια στην τηλεόραση της γιαγιάς. Δικαιολογίες υπάρχουν πολλές, αφιέρωσε λίγο χρόνο να βρεις την κατάλληλη και πρωτοτύπησε λίγο περισσότερο από το ‘ όλα τα παιδια έπαιξαν ωραία, δε μ’ενδιαφέρει η δική μου εμφάνιση αλλά το καλό της ομάδας’ στη συνέντευξη του ποδοσφαιριστή. Αυτός ο άνθρωπος ήταν μέχρι πρότινος ο άνθρωπός σου, απότισε έναν ύστατο φόρο τιμής για πάρτη του…
Κοροϊδία γιατί ποτέ κανείς δεν πιστεύει κάτι το οποίο ξέρει ότι θα χρησιμοποιούσε εξίσου εύκολα σε περίπτωση που ήθελε να απεμπλακεί από μια παρόμοια δυσάρεστη κατάσταση. Κρίνουμε εξ ιδίων τα αλλότροια και καλά κάνουμε, ας το παραδεχτούμε, τα περιθώρια λάθους είναι μικρότερα κι από τα εξιτ πολς των εκλογών. Και κάποιος είναι ήδη πληγωμένος επειδή τον παρατάς, γίνεται έξαλλος όταν συνειδητοποιεί ότι πέρα απ’αυτό, τον υποτιμάς και δεν τον σέβεσαι- πιθανόν επειδή ο τρόπος που χωρίζεις δείχνει πολλά για το πως ήσουν στη σχέση- όπως ο τρόπος που πεθαίνεις καθορίζεται από τον τρόπο που έζησες- δεν καταλήγουν πολλοί στον πάτο της θάλασσας με τσιμεντωμένα πόδια, μόνο οι μαφιόζοι… Έτσι και στη σχέση, χωρίζοντας με τόσο άδοξο τρόπο δίνεις την εντύπωση ότι όλο αυτό που έζησες ήταν εξίσου άδοξο. Κ αυτό είναι χαριστική βολή για ένα πληγωμένο εγωισμό…
Ηθικό δίδαγμα, γιατί έχουμε και τέτοιο: Ποτέ μη βασίζετε την ευτυχία σας αποκλειστικά σ’ένα άλλο πρόσωπο. Μπορεί να τη ρίξει κάτω πιο εύκολα απ’ότι εσείς. Στην τελική, αν χαλάσει, ποιος θα στεναχωρηθεί περισσότερο?