Και ζήσαν αυτοί καλά..κι εμείς με καρούμπαλα...

Είναι μια φαντασίωση που την έφερνα στο μυαλό μου όταν ήμουν πιτσιρικάς. Ήταν λέει η Γιάννα, ένα κοριτσάκι που γνώριζα στο νηπιαγωγείο και μου άρεσε, που την παρενοχλούσε ο Κωστάκης- ο ζωηρός της τάξης που δεν πολυσυμπαθούσα γιατί έκανε συνέχεια αταξίες κι εγώ ως γνήσιο φλωράκι δεν τον ήθελα για παρέα-. Και τότε εμφανιζόμουνα ντυμένος ζορό, έριχνα ένα μπερντάκι στον παλληκαρά( στ’αλήθεια μάλλον θα τις έτρωγα) , την έπαιρνα αγκαλιά και χορεύαμε blues. Τίποτα το πιο πονηρό μετά, άντε ένα φιλάκι στο μάγουλο. Μεγάλωσα όμως κι ακόμα έχω κρατήσει το μοτίβο στο μυαλό μου αναλλοίωτο. Το φτωχό κι ανυπεράσπιστο θύμα που έχει ανάγκη έναν ήρωα για να τη σώσει από τα προβλήματα. Στ’ αλήθεια βαθιά ρομαντικό, παραβλέπω όμως μερικούς βασικούς κανόνες που η ζωή παρεμβάλλει στο παραμύθι όταν αυτό ζητά να χωρέσει σε πραγματικές διαστάσεις. Πρώτον, η κοπέλα μπορεί να γουστάρει την κακομεταχείριση από τον παλληκαρά, να τη βρίσκει όταν αυτός της λέει ‘είσαι μηδενικό, ένα σκουλήκι, μια χαμούρα’, να θέλει να εξευτελίζεται γιατί έτσι ανάβει περισσότερο. Άμα εσύ με τις αγνές προθέσεις και το μοσχομυριστό τριαντάφυλλο πιστεύεις πως έχεις περισσότερες πιθανότητες μάλλον ποντάρησες σε λάθος άλογο…Δεύτερον, ο παλληκαράς δεν είναι πάντα κακός γιατί έτσι γεννήθηκε η από ιδεολογική τοποθέτηση. Υπάρχει σοβαρή πιθανότητα να έφτασε σ’αυτό το χαμηλό και τιποτένιο επίπεδο ωθούμενος από τη συμπεριφορά της πριγκηπέσσας που τώρα αρνείται κατηγορηματικά ότι κρύβεται αυτή από πίσω, ότι σαν ηθικός αυτουργός φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη για την κατάντια του υποχείριού της. Πώς όμως μπορείς να φέρεις αντίρρηση σ’αυτό το γλυκό προσωπάκι και να πιστέψεις ότι είναι κάτι περισσότερο από θύμα? Τρίτον, ποιος άραγε όρισε ως ηρωική την αφεντομουτσουνάρα σου? Ήρωας δε γίνεσαι επειδή γουστάρεις την ιπτάμενη μπέρτα και το κόκκινο βρακάκι, αλλά επειδή είσαι ο κατάλληλος άνθρωπος την κατάλληλη στιγμή για να δώσεις μια λύση. Αυτό που οι αρχαίοι ημών πρόγονοι ονομάζανε από μηχανής θεό.Κι εγώ ούτε καλό timing έχω ούτε μπορώ να είμαι η λύση σε όλα τα προβλήματα αν και θα το’θελα. Η μεγαλομανία μεγαλομανία όμως και το αποτέλεσμα τις πιο πολλές φορές καταστροφικό. Η μπέρτα σκίζεται, το βρακάκι λερώνεται- με σκόνη απ’έξω- κι εσύ παίρνεις το δρόμο που σου πρέπει τον αγύριστο χωρίς ιαχές και χειροκροτήματα παρά με την πικρή γεύση της αποτυχίας στα χείλη…
Κανείς δεν έχει πραγματικό λόγο κι εξουσία όταν το θέμα είναι ο έρωτας και η ζωή κάποιου άλλου. Τόσο γιατί δεν υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες σ’αυτό το παιχνίδι αλλά και επειδή, όσο σωστή κι αν πιστεύεις πως έναι η προσέγγισή σου, όσο σωστά κι αν νομίζεις πως έχεις διαβάσει μια κατάσταση, πάντα η πραγματικότητα βρίσκει τον τρόπο να σου βάλει τρικλοποδιά, να φυσήξει τον πύργο με τα δεδομένα σου και να τον ισοπεδώσει…